Schrijven was van kinds af aan een hobby van de auteur, waar hij later, na een studie massa-communicatie, middels een eigen winkeltje als tekstschrijver, een beroep van gemaakt heeft.

Al waren dat toentertijd uitsluitend commerciële reclameteksten om goederen en diensten aan te prijzen. Korte, kernachtige copy met als enig doel omzetresultaten voor de opdrachtgever te boeken.
Op zeker moment, overstelpt door niet meer te overziene bergen ‘gisteren klaar'-opdrachten, vond hij het welletjes en verkocht op zijn 55 e het bureau om hiermee deze tropenjaren voorgoed af te sluiten. Na op adem gekomen te zijn kroop het bloed toch weer waar het niet gaan kan, want moedeloos makende inactiviteit past niet in de hogedrukpan van senioren.

Het succes van de weekendserie ‘Stadskinderen' in de Goudsche Courant verlokte menigeen de wens uit te spreken of zoiets fascinerends niet gebundeld kon worden. Een jaar lang schreef hij driekwart pagina op groot dagbladformaat vol. De redactie werd overstelpt met brieven vol positieve reacties, die hem veel voldoening schonken. Toen de krant in AD opging en het concept tot spijt en verontwaardiging van vele vaste lezers niet meer in de nieuwe doelstellingen paste, besloot hij, na een inwendige monoloog, dit op eigen rekening en risico in boekvorm uit te geven. Naast het schrijven kondigde hij zelfs in een overmoedige bui aan, zelf de illustraties aan veel hoofdstukken toe te voegen.

Het boek gaat over het volle, vroege leven van babyboomers, omdat het toppunt van geluk toch meestal in de jeugd ligt. Al drong dat toen onvoldoende tot ons door, omdat we niet beter wisten en dachten dat het altijd zo blijven zou. Dat het zelfs, door dit dagelijks met ultieme gedrevenheid te perfectioneren, met de dag beter zou worden! Dat dit volgens velen iets anders gelopen is, kan niet ontkend worden. De veelbesproken naoorlogse geboortegolf als ruggengraat van onze economie is niet alleen als de dood voor de zich aan de horizon opdoemende aftakeling, maar vooral over de toekomst voor hun (klein)kinderen. Terwijl ze eigenlijk voor hun enorme inzet een zorgeloos Zwitserleven verdienen, proberen ze belangeloos, met de vurigheid van een opengebarsten bloesemknop, gedisciplineerd te redden wat er te redden valt. En dat valt niet mee in een verzorgingsstaat met een zorgwekkend zorgstelsel, waar bovendien de meeste inwoners aan de geplaagde ‘graaiïtis-ziekte' lijden. De moegestreden generatie die met bovenmatige krachtinspanning Nederland welvarend gemaakt heeft, en dit nu om leeftijdsredenen uit handen moet geven, maakt er stijlvol het beste van. Alhoewel ze nooit aan het verval van hun beschaving zullen meewerken. Ze prefereren dan nog liever staande te sterven als geknield verder te leven. Wie daarmee zit omarmt het leven, maar denkt ook met plezier terug aan de tijd toen alles schijnbaar op z'n janboerenfluitjes ging, maar met minimale kosten voor de gemeenschap vaak duizendmaal effectiever werkte.

Na ontelbare liters inkt met zijn vulpen voor hoofdzakelijk reclameboodschappen weggeschreven te hebben, betekende in het digitale tijdperk de ommezwaai naar toetsaanslagen voor hem een vreemde gewaarwording wat gewenning vereiste. Inmiddels zou hij niet anders meer willen, en ervaart hij de computer als een godsgeschenk dat uit een modern leven niet meer weg te denken is. Hiermee benadrukt hij, dat hij zowel de nieuwe als de oude tijd objectief vergelijkt, omdat beide perioden zo hun charmes hebben. In de wedloop naar het groot menselijk geluk wint doorgaans ‘de goeie ouwe tijd' het wel van de huidige tijd. Hij schrijft zoals hij denkt, hetgeen impliceert dat hij door een zuiver geweten nauwelijks correcties in zijn spontane pennenvruchten behoeft toe te passen...

‘In 60 JAAR VAN PUIN NAAR HOOP..!'

Een spraakmakend babyboomerboek over een 'achteraan aansluiten'-landje in verval. Voor ouderen een feest van herkenning. Zich realiserende dat het beschavingsijs, net als hun haar, alsmaar dunner wordt, en dat ze daardoor niet te zwaar mogen worden en ook steeds harder moeten schaatsen om te overleven.

De huidige Ipod-generatie die vreest dat hier de truttigheid en spruitjesluchtsaaiheid van af druipt, komt van een koude kermis thuis. Openhartig verwoordt Snel met een vlotte en waar nodig scherpe pen, humorvol en onomwonden dit leven in al zijn facetten.



Hoe deze pioniers werkten, plezier maakten en lief hadden. Hij neemt daarbij geen blad voor de mond en zet maatschappijkritisch, doch in alle objectiviteit, kanttekeningen bij de rauwe realiteit van het heden en verleden. De onverschillige eurokilheid, waar het lichaam een machine en het brein een computer werd, en waar misdaad en corruptie loont, van nu versus het warme flanelletjesverleden van de met levertraan en patat grootgebrachte jongeren van toen.

Hij hoopt u met deze nostalgische reis mee te voeren naar een verloren gewaande periode die bij nader inzien een paradijselijk ongecompliceerd gezellig en veilig bestaan bood.

Voor jongeren een openbaring die ongeloofwaardig fictief overkomt, maar hen leert dat ze, net als ouderen, voor elk feestje zelf de slingers moeten ophangen. Genieten van het heden is onmogelijk zonder bewustzijn van het verleden. Een boek dat bulderlachend ontroert en tegelijkertijd de hersencellen oppookt door de maatschappelijke discussie aan te wakkeren.

Indringend scherp met een serieuze onderlaag. Niet ordi of platvloers maar vernieuwend ouderwets met boordevol volkswijsheden dat bovengemiddeld scoort bij jong en oud die visie met gezond verstand paart. Het 'rijke', kil materialistische heden versus het 'arme' sociaal gezellige verleden laat het kippenvel door uw trui heen prikken...

EEN BOEK OM IN ÉÉN ADEM UIT TE LEZEN EN BIJ WEG TE ZWIJMELEN. DIE HILARISCH DE BEZEM HAALT DOOR POLITIEK GEDRAAITOL, VERLOEDERING, KNULLIGHEID EN VERONPERSOONLIJKING. SNEL KLAPT UIT DE SCHOOL EN KOMT MET ALTERNATIEVE BOERENWIJSHEIDTHEORIEËN DIE HOUT SNIJDEN!